Λέγεται πως ο φόβος του ανθρώπου απέναντι στα εμβόλια είναι τόσο παλιός όσο και το πρώτο εμβόλιο που έγινε ποτέ.
Ηταν στα 1796 όταν ο Βρετανός γιατρός Εντουαρντ Τζένερ παρατήρησε ότι οι γυναίκες που άρμεγαν τις αγελάδες παρουσίαζαν φλύκταινες (φουσκάλες) στα χέρια (δαμαλίτιδα) και δεν νοσούσαν από την ευλογιά.
Ο Τζένερ χρησιμοποίησε το πύον από αυτές τις φλύκταινες και εμβολίασε ένα αγόρι.
Στη συνέχεια το αγόρι, αν και ήρθε σε επαφή με ανθρώπους που είχαν ευλογιά, δεν νόσησε. Κάπως έτσι, το πρώτο εμβόλιο στην Ιστορία της Ιατρικής ήταν γεγονός.
Ο Τζένερ θα πρέπει να αισθάνθηκε ως άλλος Γαλιλαίος την εποχή εκείνη, καθώς ο κόσμος δεν μπορούσε να αντιληφθεί το μέγεθος της ανακάλυψής του.
Υπάρχουν γκραβούρες αλλά και δημοσιεύματα της εποχής που καταγράφουν τη δυσπιστία του κόσμου απέναντι στη μέθοδο, με κυριότερο... επιχείρημα πως όσοι έκαναν το εμβόλιο θα μεταμορφώνονταν σε αγελάδες!
Σήμερα, 220 χρόνια μετά το εμβόλιο του Τζένερ, τα πράγματα είναι σαφώς καλύτερα.
Οι μαζικοί εμβολιασμοί έχουν σώσει εκατομμύρια ανθρώπους από ασθένειες που τους προηγούμενους αιώνες θέριζαν ολόκληρους πληθυσμούς.
Οι πολιτισμένες κοινωνίες έχουν αποκτήσει σε μεγάλο βαθμό την επονομαζόμενη «ανοσία της αγέλης» (όλοι ή οι περισσότεροι εμβολιασμένοι, με αποτέλεσμα την απουσία της οποιασδήποτε επιδημίας).
Κάπως έτσι φτάσαμε στο σημείο της εξαφάνισης διαφόρων ασθενειών οι οποίες υπό διαφορετικές συνθήκες θα μπορούσαν να προκαλέσουν επιδημίες με ολέθρια αποτελέσματα.
Ωστόσο τα πράγματα δεν είναι τόσο ρόδινα. Πάντα υπάρχουν εκείνοι που αμφισβητούν την ιατρική επιστήμη πάνω στους εμβολιασμούς και τα οφέλη που αυτοί επιφέρουν, ακολουθώντας μια λογική συνωμοσιολογίας και «κουβέντας καφενείου».
Δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά που συμβαίνει αυτό και σίγουρα όχι η τελευταία. Αρκεί να θυμηθούμε τις διαβόητες υποθέσεις που κατά καιρούς είδαν το φως της δημοσιότητας: το «θαυματουργό νερό του Καματερού», το «φάρμακο της ελιάς που εξολοθρεύει τον καρκίνο» και άλλα τέτοια φαιδρά, τα οποία δεν βασίζονταν σε καμία επιστημονική τεκμηρίωση και μόνο στόχο είχαν να γεμίσουν τις τσέπες των επιτήδειων που βρήκαν ευήκοα ώτα για να πουλήσουν την πραμάτεια τους.
Και αν τα πιο παλιά χρόνια τον ρόλο του διαφημιστή τέτοιων «θαυματουργών» προϊόντων τον είχε κάποια γειτόνισσα ή ακόμα και αν το καφενείο του χωριού μεταμορφωνόταν σε ένα ιδιότυπο συνέδριο τσαρλατάνικης ιατρικής, σήμερα, το διαδίκτυο είναι εκείνο που έχει αναλάβει να μεταφέρει την «πληροφορία», την «ανακάλυψη» ότι εκεί έξω υπάρχουν κάποιοι σκοτεινοί τύποι που θέλουν το κακό σου και κυρίως τον έλεγχό σου, γι’ αυτό και σε ψεκάζουν απ’ τον ουρανό με διάφορα χημικά, σου περνάνε μηνύματα στον εγκέφαλο μέσα απ’ την τηλεόραση και σε εμβολιάζουν αδιάκριτα με σατανικά σκευάσματα, τσεπώνοντας δισεκατομμύρια εις βάρος σου.
MMR και αυτισμός
Είναι οι τύποι των μεγάλων φαρμακευτικών εταιρειών που σε αγαστή συμφωνία με το πολιτικό κατεστημένο επιδιώκουν την παγκόσμια κυριαρχία και δρουν ανεξέλεγκτα με τη συμμετοχή των εξαγορασμένων -εννοείται- παγκόσμιων φορέων της Υγείας.
Το κλασικό σενάριο κινηματογραφικής ταινίας β διαλογής το οποίο έκανε ευαγγέλιο το κίνημα κατά των εμβολιασμών.
Το εν λόγω κίνημα άρχισε να δραστηριοποιείται μαζικά στην Αμερική στη δεκαετία του ‘90.
Σε αυτό βοήθησε και η «διαφήμιση» που του έγινε από το έγκυρο επιστημονικό περιοδικό «The Lancet», το οποίο το 1998 δημοσίευσε το απαύγασμα των απανταχού αρνητών των εμβολίων, την εργασία του Βρετανού δρα Αντριου Γουέικφιλντ, με την οποία επιχειρούσε να συνδέσει το τριπλό εμβόλιο ιλαράς-παρωτίτιδας-ερυθράς (MMR) με τον αυτισμό.
Θα χρειαστεί να περάσουν 12 χρόνια, να γίνουν δικαστήρια, για να φτάσουμε στο σημείο να αποδειχθεί ότι η εργασία που χρησιμοποίησε ο Γουέικφιλντ δεν είχε καμία επιστημονική βάση -αντιθέτως, βασίστηκε σε χαλκευμένα στοιχεία-, να αποσύρει το περιοδικό το άρθρο και να αποδειχθεί πως όλη η ιστορία βασίστηκε πάνω στην ιδέα που είχαν κάποιοι δικηγόροι να κάνουν αγωγές κατά φαρμακευτικών εταιρειών, υπερασπιζόμενοι γονείς αυτιστικών παιδιών, προκειμένου να κερδίσουν εκατομμύρια σε αποζημιώσεις.
Παράλληλα, αποκαλύφθηκε πως ο Γουέικφιλντ, που μετά το περιστατικό έχασε την άδεια άσκησης επαγγέλματος, είχε έτοιμο στα σκαριά ένα εμβόλιο δικής του έμπνευσης, το οποίο είχε σκοπό να λανσάρει στην αγορά ως αντίβαρο στο «ένοχο» MMR.
Τέσσερα χρόνια πριν από την εργασία του Γουέικφιλντ, η Ιαπωνία είχε απαγορεύσει το εμβόλιο MMR (πράγμα που ισχύει ώς σήμερα) και το αντικατέστησε με τρία διαφορετικά εμβόλια, ένα για κάθε ασθένεια.
Σύμφωνα με τα στοιχεία, οι αρμόδιοι εκεί βασίστηκαν σε κάποιες ενδείξεις (και όχι αποδείξεις) που συνέδεαν το MMR με τον αυτισμό. Ωστόσο, μελέτες που ακολούθησαν αργότερα απέδειξαν ότι η διακοπή των εμβολιασμών με MMR στην Ιαπωνία από το 1994 και μετά όχι μόνο δεν οδήγησε σε μείωση των περιστατικών αυτισμού, αλλά, αντιθέτως, παρατηρήθηκε σημαντική αύξηση, ειδικά μετά το 1993.
Για το θέμα των παιδικών εμβολίων, η «Εφ.Συν.» επικοινώνησε με τον παιδίατρο Τάκη Παναγιωτόπουλο, καθηγητή στην Εθνική Σχολή Δημόσιας Υγείας.
Του θέσαμε ένα προς ένα τα βασικά επιχειρήματα του κινήματος κατά των εμβολίων και απάντησε τα εξής:
1. Για τη συσχέτιση -παρά την κατάρριψή της- του εμβολίου MMR με τον αυτισμό, που εξακολουθεί να βρίσκεται στα χείλη αρκετών γονέων:
«Στη βάση αυτού του μύθου βρίσκεται η θλιβερή “υπόθεση Γουέικφιλντ”, δηλαδή του γιατρού που το 1998 δημοσίευσε σχετικό άρθρο –βασισμένο σε 12 περιστατικά!– σε έγκυρο ιατρικό περιοδικό. Εκτοτε το θέμα μελετήθηκε εκτεταμένα και η συσχέτιση δεν τεκμηριώθηκε ποτέ. Μάλιστα, 12 χρόνια μετά εξακριβώθηκε ότι τα στοιχεία της μελέτης ήταν χαλκευμένα. Το περιοδικό απέσυρε το άρθρο, όμως ο θόρυβος συνεχίζει τη διαδρομή του».
2. Για το εύθραυστο ανοσοποιητικό σύστημα των μικρών παιδιών που «βομβαρδίζεται» από τα εμβόλια και μπορεί να τους προκαλέσει πρόβλημα:
«Αυτή είναι μια θεωρητική σκέψη. Ομως, στην Ιατρική τίποτα δεν θεωρείται ότι ισχύει εάν βασίζεται μόνο σε θεωρητικές σκέψεις. Απαιτείται και εμπειρική τεκμηρίωση. Και τέτοια τεκμηρίωση για το θέμα που αναφέρετε δεν υπάρχει. Τα μικρόβια (ή τα τμήματά τους) με τα οποία ένα παιδί έρχεται σε επαφή μέσω των εμβολίων είναι ελάχιστα σε σύγκριση με τα εκατοντάδες μικρόβια που φυσιολογικά προσβάλλουν όλα τα μικρά παιδιά όσο μεγαλώνουν».
3. Για την πιθανότητα να συμβεί κάτι σ’ ένα παιδί μετά τη χρήση εμβολίου:
«Σε καμιά –τονίζω καμιά απολύτως– ιατρική παρέμβαση δεν υπάρχει ασφάλεια 100%. Οφείλουμε, λοιπόν, να μιλάμε με πιθανότητες. Και η πιθανότητα σοβαρών παρενεργειών (δεν μιλώ για λίγο πυρετό ή κοκκινίλα στο σημείο της ένεσης) είναι εξαιρετικά χαμηλή για το σύνολο των σημερινών εμβολίων. Αν λοιπόν βάλουμε στη ζυγαριά τους πραγματικούς κινδύνους των νοσημάτων από τη μια μεριά και τους ατεκμηρίωτους θεωρητικούς κινδύνους από την άλλη, το συμπέρασμα είναι συντριπτικά υπέρ της προστασίας που δίνουν τα εμβόλια».
Πηγή: efsyn.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου