Ο Μπάμπης Μπίζας, μεγάλωσε στην Άρτα και από μικρός ήταν ανήσυχο πνεύμα
Από μικρός ήταν ανήσυχο πνεύμα. Μεγάλωσε στην Αρτα σε μια πενταμελή οικογένεια. Μπορεί να μην είχε πολλά ερεθίσματα, είχε όμως έμφυτη περιέργεια. Ο πατέρας του επέμενε να εργαστεί και ο γιος του στην Αγροτική Τράπεζα. «Κάποιοι ονειρεύονται καριέρα, άλλοι οικογένεια. Εγώ ήθελα να ανακαλύψω τον κόσμο με ένα σακίδιο στην πλάτη». Στα 22 του έβγαλε διαβατήριο και έκανε το πρώτο του ταξίδι σε Βουλγαρία, Ρουμανία και Κωνσταντινούπολη.
Επειτα ξεθάρρεψε και πήγε για 40 ημέρες στη Σκανδιναβία. Ηταν φοιτητής Πολιτικών Επιστημών στο Πάντειο Πανεπιστήμιο όταν έφυγε για έξι μήνες με μόλις 250 δολάρια στην τσέπη. Ταξίδεψε οδικώς σε Τουρκία, Περσία, Αφγανιστάν, Πακιστάν, Ινδία, Μπανγκλαντές, έπειτα έγινε μούτσος σε ένα εμπορικό πλοίο και έφτασε μέχρι τη Νότια Αφρική. Επέστρεψε μόνο και μόνο επειδή χρωστούσε το Συνταγματικό Δίκαιο!
«Το ταξίδι στον Νότιο Πόλο δεν ήταν η πιο συναρπαστική εμπειρία της ζωής μου, όμως έπρεπε να γίνει. Όπως άλλοι πηγαίνουν στον Άγιο Γεράσιμο να εκπληρώσουν τάμα, έτσι κι εγώ το θεώρησα καθήκον μου, ως Ελληνας, να υψώσω εκεί τη γαλανόλευκη».
Αν άκουγα αυτήν τη φράση από οποιονδήποτε άλλο άνθρωπο, θα πίστευα ότι με κοροϊδεύει. Μόνο που μπροστά μου έχω τον, σύμφωνα με το βιβλίο Γκίνες, «πιο πολυταξιδεμένο άνθρωπο του πλανήτη», τον τολμηρό εξερευνητή που έχει περπατήσει και στις 195 χώρες του κόσμου, τον πρώτο Ελληνα που κατόρθωσε να πατήσει και στους δύο πόλους της Γης – επισκέφτηκε τον Βόρειο το 1995 και τον Νότιο πριν από λίγες ημέρες.
Ο Μπάμπης Μπίζας έχει μόλις επιστρέψει από τη δεκαπενθήμερη αποστολή του στην ενδοχώρα της Ανταρκτικής και διηγείται με κάθε λεπτομέρεια την περιπέτειά του στην έκτη ήπειρο.
Θυμάται το ελικόπτερο-φορτηγό 100 τόνων του ρωσικού στρατού με το οποίο πέταξε από το αεροδρόμιο της Χιλιανής Παταγονίας έως τον καταυλισμό του Παγετώνα Γιούνιον, αλλά και το ελικοφόρο με τα παγοπέδιλα που τον μετέφερε 2.000 χλμ. από τη στεριά, στις 90 μοίρες νότιο γεωγραφικό πλάτος, εκεί που διέρχεται ο νοητός άξονας της Γης.
Μιλάει για τους περίπου 100 επιστήμονες της Αμερικανικής Βάσης που τον υποδέχτηκαν στις μοντέρνες εγκαταστάσεις (μαγειρεία, τουαλέτες, ντους, αποθήκες κ.λπ.) αλλά και για τους 12 Ρώσους συνταξιδιώτες του (χάρη σε αυτούς καλύφθηκε το κόστος της αποστολής), που άρχισαν… να ψέλνουν κατά την άφιξή τους.
Περιγράφει τις συνθήκες διαβίωσης στους μείον 36 βαθμούς Κελσίου, τους ισοθερμικούς υπνόσακους, τις σκηνές στο χρώμα του λευκού που απορροφούν τις ηλιακές ακτίνες για να θερμαίνονται, αφού ο ήλιος εκεί δεν δύει ποτέ, αλλά και τα 3.000 μέτρα συσσωρευμένου πάγου -«σαν να είσαι στην κορυφή του Ολύμπου»-, που μετακινείται τρία εκατοστά την ημέρα.
«Ο Νότιος Πόλος, όπως και τα στενά του Μαγγελάνου, δεν έχουν κάτι το ελκυστικό αισθητικά. Μέσα σε τέσσερις ώρες έχεις δει ό,τι ενδιαφέρον υπάρχει σε αξιοθέατο. Τα υπόλοιπα είναι συναίσθημα, ιστορία και ανθρώπινη εποποιία – η σημασία του να στέκεσαι στο σημείο όπου το 1912 βρέθηκε πρώτος ο Νορβηγός Αμούδσεν και πέθανε ο Βρετανός Σκοτ».
Και τώρα, πίσω στην πατρίδα και στο διαμέρισμά του στο Χαλάνδρι. Οχι για πολύ. «Εχω αφετηρία και επιστροφή… ελληνική, αλλά αντέχω μονάχα τρεις μέρες στην Αθήνα – ίσα ίσα να προλάβω να οργανώσω την επόμενη απόδραση», λέει. Στο πλευρό του, στη ζωή και στα ταξίδια, η σύζυγός του Πηνελόπη.
«Οταν ξεκίνησα να ταξιδεύω, στα 22 μου, έλεγα ότι, αν κάνω 30 ταξίδια στη ζωή μου, θα έχω δει τον κόσμο. Αφού ξεπέρασα τα 80, ένιωθα ότι μου λείπουν ακόμη 200. Τώρα που έχω κάνει 1.000, ξέρω ότι μου απομένουν περισσότερα απ’ όσα έχω κάνει. Ετσι είναι, όσο ταξιδεύεις ανακαλύπτεις. Και αυτή την αίσθηση του “παραπέρα” δεν μπορεί να σ’ τη διδάξει κανένα ντοκιμαντέρ».
Πηγή: tilestwra.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου